Mahabharata — Virata Parva, Shloka 33
Adhyāya 55: Pārtha–Rādheya Saṃvāda and Tactical Exchange
Chapter 55
लोहितेन समायुक्तै: पांसुभि: पवनोद्धृतै: । बभूवुर्लोहितास्तत्र भृूशमादित्यरश्मय:,वायुद्वारा उड़ायी हुई रक्तसे सनी धूलके संसर्गसे आकाशमें सूर्यकी किरणें भी अधिक लाल हो गयीं
lohitenā samāyuktaiḥ pāṃsubhiḥ pavanoddhṛtaiḥ | babhūvur lohitās tatra bhṛśam ādityaraśmayaḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—বতাহে উৰি উঠা ৰক্তমিশ্ৰিত ধূলিকণাৰ সংস্পৰ্শত তাত সূৰ্যৰ কিৰণো অত্যন্ত লাল হৈ পৰিল। ৰণভূমি ধূলি-ধোঁৱাৰে আচ্ছন্ন আছিল; ৰক্তৰঞ্জিত কণাৰ বাবে সূৰ্যাংশো ৰক্তবৰ্ণ যেন লাগিল।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses nature as a moral mirror: when violence and bloodshed pervade human action, even the sky’s appearance seems corrupted, suggesting that adharma leaves visible and psychological traces in the world.
A wind lifts dust that is mixed with blood, and the airborne red dust makes the sun’s rays look intensely red, heightening the scene’s grim, ominous atmosphere.