Mahabharata — Virata Parva, Shloka 30
Adhyāya 55: Pārtha–Rādheya Saṃvāda and Tactical Exchange
Chapter 55
कुरुसेनाशरीराणि पार्थेनैवाहतान्यपि । सेदु: पार्थहतानीव पार्थकर्मानुशासनात्
vaiśampāyana uvāca |
kurusenāśarīrāṇi pārthenaivāhatāny api |
seduḥ pārthahatānīva pārthakarmānuśāsanāt ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—কুরু-যোদ্ধাসকলৰ দেহ, যদিও কেৱল পাৰ্থ (অৰ্জুন)ৰ আঘাতত আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈছিল, তথাপি ছিন্নভিন্ন হৈ পৰিল। তেওঁলোকে পাৰ্থৰ বাণে নিহত হোৱা যেনেই পৰি ৰ’ল; কিয়নো যুদ্ধত পাৰ্থৰ কৰ্মৰ বেগ আৰু কৌশল এনেকুৱা আছিল যে তাৰ যথাযথ উপমা পাৰ্থ নিজেই।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how disciplined mastery of action (karma) in one’s rightful role—here, a kṣatriya’s battlefield duty—can be so effective that its results appear decisive even without explicit mention of killing; excellence in action carries ethical weight when aligned with one’s responsibility.
In the Virāṭa episode’s battle scene, the narrator describes Kaurava soldiers struck by Arjuna’s arrows: their bodies are so shattered that they lie as though already dead, highlighting Arjuna’s extraordinary prowess.