Virāṭa-parva Adhyāya 54 — Missile-Exchange and Tactical Redirection
Arjuna, Aśvatthāman, Karṇa
ततो विकर्णस्य धरनुर्विकृष्य जाम्बूनदाग्रयोपचितं दृढज्यम् | अपातयत् तं ध्वजमस्य मथ्य च्छिन्नध्वज: सो5प्यपयाज्जवेन,तब अर्जुनने अपने बाणोंसे जाम्बूनद नामक उत्तम सुवर्ण मढ़े हुए सुदृढ़ प्रत्यज्जावाले विकर्णके धनुषको काटकर उसके ध्वजको भी टुकड़े-टुकड़े करके गिरा दिया। रथकी ध्वजा कट जानेपर विकर्ण बड़े वेगसे भाग निकला
tato vikarṇasya dhanuḥ vikṛṣya jāmbūnadāgrayopacitaṁ dṛḍhajyam | apātayat taṁ dhvajam asya mathya cchinnadhvajaḥ so 'py apayāj javena ||
তাৰ পিছত অৰ্জুনে বাণ নিক্ষেপ কৰি বিকৰ্ণৰ জাম্বূনদ-সোণাৰে অলংকৃত, দৃঢ় জ্যা-যুক্ত ধনুখন কাটি পেলালে; লগতে তাৰ ধ্বজো ভাঙি মাটিত পেলাই দিলে। ধ্বজচ্ছিন্ন হোৱাত বিকৰ্ণ দ্ৰুতগতিত ৰণক্ষেত্ৰৰ পৰা আঁতৰি গ’ল।
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights a kṣatriya-style ethic and battlefield prudence: neutralize an opponent’s fighting capacity and morale (bow and banner) decisively, avoiding gratuitous violence while asserting rightful dominance in combat.
Arjuna strikes Vikarna’s gold-adorned, tightly strung bow and brings it down, then shatters Vikarna’s banner; seeing his standard cut, Vikarna retreats rapidly from the battlefield.