अध्याय ९० — लोमशोपदेशः तथा तीर्थयात्रानिश्चयः
Lomaśa’s Counsel and the Resolve for Pilgrimage
यः स भूतं भविष्यच्च भवच्च भरतर्षभ | नारायण: प्रभुर्विष्णु: शाश्वत: पुरुषोत्तम:,भरतश्रेष्ठ! भूत, भविष्य और वर्तमान जिनका स्वरूप है, जो सर्वशक्तिमान्, सर्वव्यापी, सनातन एवं पुरुषोत्तम नारायण हैं उन अत्यन्त यशस्वी श्रीहरिकी पुण्यमयी विशालापुरी बदरीवनके निकट है। वह नर-नारायणका आश्रम कहा गया है, वह पुण्यप्रद बदरिका श्रम तीनों लोकोंमें विख्यात है
yaḥ sa bhūtaṃ bhaviṣyac ca bhavac ca bharatarṣabha | nārāyaṇaḥ prabhur viṣṇuḥ śāśvataḥ puruṣottamaḥ |
ধৌম্য ক’লে—হে ভৰতশ্ৰেষ্ঠ! যাঁৰ স্বৰূপত ভূত, ভবিষ্যৎ আৰু বৰ্তমান—তিনিও কাল অন্তৰ্ভুক্ত, সেই শাশ্বত প্ৰভু বিষ্ণু, পুৰুষোত্তম নাৰায়ণ। বদৰীবনৰ ওচৰত তেওঁৰ পুণ্যময় বিস্তৃত নগৰী আছে; সেই স্থান ‘নৰ-নাৰায়ণ আশ্ৰম’ বুলি কোৱা হয়—ত্রিলোকত প্ৰসিদ্ধ, পুণ্যপ্ৰদ বদৰিকাশ্ৰম।
धौम्य उवाच
The verse affirms Nārāyaṇa/Viṣṇu as the eternal Supreme Person who transcends time (past, present, future) and highlights the ethical-spiritual value of pilgrimage and remembrance of the divine: approaching the sacred hermitage of Nara-Nārāyaṇa at Badarikā is portrayed as puṇya-producing and dharma-supporting.
Dhaumya identifies the supreme deity (Nārāyaṇa/Viṣṇu) and points to His celebrated sacred locale near the Badarī forest—Badarikā-āśrama—known as the hermitage of Nara and Nārāyaṇa, renowned across the three worlds for its sanctity and merit-bestowing power.