Shloka 683
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
पितृदेवार्चनपरो वाजपेयमवाप्नुयात् । वहाँसे क्षीरवती नामक पुण्यतीर्थमें जाय, जो अत्यन्त पुण्यात्मा पुरुषोंसे भरी हुई है। वहाँ स्नान करके देवता और पितरोंके पूजनमें लगा हुआ मनुष्य वाजपेययज्ञका फल पाता है
pitṛdevārcanaparo vājapeyam avāpnuyāt | tatraiva kṣīravatī-nāmakaṁ puṇyatīrthaṁ gacchet, yat atyanta-puṇyātmabhiḥ puruṣaiḥ paripūrṇam | tatra snātvā devatā-pitṝṇāṁ pūjane lagnaḥ puruṣo vājapeya-yajñasya phalaṁ prāpnoti |
ঘূলস্ত্য ক’লে— যি মানুহ পিতৃ আৰু দেৱতাৰ পূজাত নিবিষ্ট থাকে, সি বাজপেয় যজ্ঞৰ পুণ্যফল লাভ কৰে। তাৰ পৰা ক্ষীৰৱতী নামৰ পুণ্যতীৰ্থলৈ যোৱা উচিত; ই পৰম পবিত্ৰ আৰু মহাশুদ্ধচিত্ত পুৰুষসকলৰ দ্বাৰা সেবিত। তাত স্নান কৰি দেৱ-পিতৃ আৰাধনাত মন স্থাপন কৰিলে মানুহ বাজপেয় যজ্ঞৰ ফল পায়।
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
Pilgrimage and sacred bathing, when joined with sincere worship of both gods and ancestors, can yield merit comparable to an eminent Vedic sacrifice; inner devotion and proper reverence are emphasized as the means of gaining great spiritual fruit.
The speaker, Ghūlastya, recommends a specific pilgrimage destination—Kṣīravatī tīrtha—and states the benefit of bathing there and performing worship: the pilgrim attains the reward traditionally associated with the Vājapeya sacrifice.