Shloka 52
Tīrtha-yātrā: Phalaśruti and Sacred Geography from Lohitya to Prayāga
Pulastya’s Instruction
कुरुश्रेष्ठ! तीर्थयात्री पुरुष शंखिनीतीर्थमें जाकर वहाँ देवीतीर्थमें स्नान करनेसे उत्तम रूप प्राप्त करता है ।। ततो गच्छेत राजेन्द्र द्वारपालमरन्तुकम् । तच्च तीर्थ सरस्वत्यां यक्षेन्द्रस्य महात्मन:
kuruśreṣṭha! tīrthayātrī puruṣaḥ śaṅkhinītīrthaṃ gatvā tatra devītīrthe snānena uttamaṃ rūpaṃ prāpnoti || tato gacchet rājendra dvārapālam arantukam | tac ca tīrthaṃ sarasvatyāṃ yakṣendrasya mahātmanaḥ ||
হে কুৰুশ্ৰেষ্ঠ! তীৰ্থযাত্ৰী ব্যক্তি শংখিনী তীৰ্থলৈ গৈ দেৱীতীৰ্থত স্নান কৰিলে উৎকৃষ্ট, দীপ্তিমান ৰূপ লাভ কৰে। তাৰ পিছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, তেওঁ দ্বাৰপাল (অৰন্তুক) নামৰ তীৰ্থলৈ যাব লাগে; সেই পুণ্যতীৰ্থ সৰস্বতী নদীত অৱস্থিত আৰু মহাত্মা যক্ষেন্দ্ৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the dharmic value of tīrtha-yātrā: disciplined pilgrimage and ritual bathing at sacred fords is portrayed as a means to purification and the attainment of auspicious qualities (here, ‘excellent form’), encouraging ethical self-cultivation through sacred practice.
Ghūlastya continues instructing the king on a sequence of pilgrimage sites: first Śaṅkhinī-tīrtha and the Devī-tīrtha (where bathing yields a boon), then the next destination—Dvārapāla/Arantuka—located on the Sarasvatī and linked with a great Yakṣa-lord.