Lokapāla-samāgamaḥ—Arjuna Receives Astras from the World-Guardians
Book 3, Chapter 42
दशवाजिसहस्राणि हरीणां वातरंहसाम् । वहन्ति य॑ नेत्रमुषं दिव्यं मायामयं रथम्,वायुके समान वेगशाली दस हजार श्वेत-पीत रंगवाले घोड़े नेत्रोंमें चकाचौंध पैदा करनेवाले उस दिव्य मायामय रथको वहन करते थे
daśavāji-sahasrāṇi harīṇāṁ vātaraṁhasām | vahanti yaṁ netramuṣaṁ divyaṁ māyāmayaṁ ratham ||
বায়ুৰ দৰে বেগবান, শ্বেত-হলুদ বৰ্ণৰ দহ হাজাৰ ঘোঁৰাই চকু ঝলমল কৰা সেই দিব্য, মায়াময় ৰথখন টানি লৈ গৈছিল।
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the contrast between outward magnificence and inner truth: dazzling, māyā-made splendor can accompany events, but ethical worth (dharma) is not established by spectacle; it is established by intention and right conduct.
Vaiśampāyana describes a celestial, wondrous chariot being drawn by ten thousand wind-swift, dappled horses, emphasizing its extraordinary radiance and supernatural construction.