युधिछ्िर उवाच धर्मज्ञ: पण्डितो ज्ञेयो नास्तिको मूर्ख उच्यते । काम: संसारहेतुश्न हृत्तापो मत्सर: स्मृत:,युधिष्ठिर बोले--धर्मज्ञको पण्डित समझना चाहिये, मूर्ख नास्तिक कहलाता है और नास्तिक मूर्ख है तथा जो जन्म-मरणरूप संसारका कारण है, वह वासना काम है और हृदयकी जलन ही मत्सर है
yudhiṣṭhira uvāca | dharmajñaḥ paṇḍito jñeyo nāstiko mūrkha ucyate | kāmaḥ saṃsāra-hetuś ca hṛt-tāpo matsaraḥ smṛtaḥ ||
যুধিষ্ঠিৰে ক’লে—ধৰ্মজ্ঞ লোকক পণ্ডিত বুলি জানিব লাগে; নাস্তিকক মূঢ় বুলি কোৱা হয়। কামেই জন্ম-মৰণৰূপ সংসাৰৰ হেতু; আৰু হৃদয়ৰ দহনেই ‘মৎসৰ’ বুলি স্মৃত।
युधिछ्िर उवाच
True learning is measured by understanding dharma; disbelief that rejects moral-spiritual authority is treated as folly. Desire binds one to saṃsāra, and envy is characterized as an inner burning that corrodes the heart.
In a didactic exchange in the Vana Parva, Yudhiṣṭhira articulates moral definitions—who should be considered wise, what keeps beings trapped in worldly existence, and how envy is experienced internally.