Shloka 97
ततोडब्रवीत् तथा दृष्टवा भर्तारें शोककर्शितम्,वश्रृश्चशुरभर्तृणां मम पुण्यास्तु शर्वरी । अपने पतिको इस प्रकार शोकसे कातर हुआ देख धर्मका पालन करनेवाली सावित्रीने नेत्रोंसे बहते हुए आँसुओंको पोंछकर कहा--“यदि मैंने कोई तपस्या की हो, यदि दान दिया हो और होम किया हो तो मेरे सास-ससुर और पतिके लिये यह रात पुण्यमयी हो
tato 'bravīt tathā dṛṣṭvā bhartāraṁ śokakarśitam | śvaśruś ca śvaśurabhartṝṇāṁ mama puṇyāstu śarvarī ||
মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে—স্বামীক এইদৰে শোকত ক্ষীণ হোৱা দেখি ধৰ্মনিষ্ঠা সাবিত্ৰীয়ে চকুৰ পৰা বৈ অহা অশ্ৰু মুছি ক’লে—“যদি মই তপস্যা কৰি থাকোঁ, যদি দান দিছোঁ, আৰু যদি হোমত আহুতি অৰ্পণ কৰি থাকোঁ, তেন্তে মোৰ শাশুড়ী, শ্বশুৰ আৰু স্বামীৰ বাবে এই ৰাতি পুণ্যময় আৰু মঙ্গলময় হওক।”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Personal spiritual merit (from tapas, charity, and ritual) is not portrayed as self-serving; it is ethically directed toward the welfare of one’s family and dependents. Savitri embodies dharma by converting her own virtue into a prayer for others’ good.
In Markandeya’s narration, Savitri sees her husband overwhelmed by sorrow. She composes herself, wipes her tears, and invokes the merit of her past austerities, gifts, and sacrifices so that the present night may become auspicious for her husband and her parents-in-law.