Ajñātavāsa-saṅkalpaḥ — Yudhiṣṭhira’s Resolve and Dhaumya’s Exempla on Concealment
सावित्रयुवाच सुचिरं त्वं प्रसुप्तोडसि ममाड्के पुरुषर्षभ । गत: स भगवान् देव: प्रजासंयमनो यम:,सावित्री बोली--नरश्रेष्ठ] आप मेरी गोदमें बहुत देरतक सोते रह गये। वे श्यामवर्णके पुरुष प्रजाको संयममें रखनेवाले साक्षात् भगवान् यम थे, जो अब चले गये हैं
sāvitrī uvāca—suciraṃ tvaṃ prasupto ’si mamāṅke puruṣarṣabha | gataḥ sa bhagavān devaḥ prajāsaṃyamano yamaḥ ||
সাবিত্ৰীয়ে ক’লে—“পুৰুষশ্ৰেষ্ঠ! তুমি মোৰ কোলাত বহুত দেৰিলৈকে শুই আছিলা। সেই শ্যামবৰ্ণ দিৱ্য প্ৰভু—প্ৰজাক সংযমত ৰাখোঁতা—স্বয়ং যম; তেওঁ এতিয়া গুচি গৈছে।”
यम उवाच
The verse highlights Yama as prajā-saṃyamana—an upholder of cosmic and moral order—implying that death and judgment function within dharma, not mere arbitrariness; it also frames Sāvitrī’s vigilant care and steadfastness as ethically potent.
After the encounter with Yama, Sāvitrī addresses the man resting on her lap, noting he has slept a long time and informing him that Yama—the divine regulator of beings—has already left.