Shloka 5
Pṛthā’s Atithi-Sevā and the Gift of the Deva-Āhvāna Mantra (पृथायाः अतिथिसेवा तथा देवाह्वानमन्त्रप्रदानम्)
नानाप्रहरणैर्भीमै राक्षसेन्द्रमताडयन् । कुछ वानरोंने कुम्भकर्णसे प्राप्त होनेवाले महान् भयकी परवा न करके उसको नखोंसे पीड़ा देनी प्रारम्भ की। युद्धकी विभिन्न प्रणालियोंद्वारा अनेक प्रकारसे युद्ध करते हुए वानरसैनिक भाँति-भाँतिके भयंकर आयुधोंद्वारा राक्षसराज कुम्भकर्णको चोट पहुँचाने लगे |। स ताड्यमान: प्रहसन् भक्षयामास वानरान्
nānāpraharaṇair bhīmai rākṣasendram atāḍayan | sa tāḍyamānaḥ prahasan bhakṣayāmāsa vānarān ||
মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে— ভয়ংকৰ নানা অস্ত্ৰে বানৰসকলে ৰাক্ষসেন্দ্ৰক আঘাত কৰিলে; কুম্ভকৰ্ণৰ পৰা উঠা মহাভয়কো অগ্ৰাহ্য কৰি কিছুমানে নখেৰেো তাক যন্ত্ৰণা দিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু সি আঘাত খাইও হাঁহি হাঁহি সেই আক্ৰমণৰ মাজতেই বানৰসকলক ভক্ষণ কৰিবলৈ ধৰিলে।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The passage contrasts fearless effort with the brutal reality of war: courage alone does not guarantee victory when confronted by overwhelming force allied with cruelty. Ethically, it highlights the horror of adharma—mocking violence and predatory appetite—within a battlefield context.
Vānaras attack the rākṣasa king Kumbhakarṇa with many weapons and even their claws, disregarding fear. Despite being struck, Kumbhakarṇa laughs and devours the vānaras.