Shloka 29
Pṛthā’s Atithi-Sevā and the Gift of the Deva-Āhvāna Mantra (पृथायाः अतिथिसेवा तथा देवाह्वानमन्त्रप्रदानम्)
शतशो नैर््रतान् वन्या जष्नुर्वन्यांश्व नैर््रता: । नैऋतास्तत्र वध्यन्ते प्रायेण न तु वानरा:,वनवासी वानरोंने सैकड़ों राक्षसोंको तथा राक्षसोंने वानरोंको घायल किया। उस युद्धमें अधिकांश राक्षस ही मारे जा रहे थे, वानर नहीं
śataśo nairṛtān vanyā jaṣṇur vanyāṁś ca nairṛtāḥ | nairṛtās tatra vadhyante prāyeṇa na tu vānarāḥ ||
সেই বনযুদ্ধত বনবাসী বানৰসকলে শত শত নৈঋত (ৰাক্ষস)ক নিধন কৰিলে, আৰু নৈঋতসকলেও পাল্টা বহু বনবাসীক আঘাত কৰিলে। তথাপি সেই সংঘৰ্ষত প্ৰায়ে ৰাক্ষসসকলেই নিহত হৈছিল; বানৰসকল প্ৰায় নিহত নহ’ল।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an asymmetry in outcomes: despite mutual injury, the rākṣasas fall in greater numbers. In epic ethics, such narrative emphasis often signals that unrighteous aggression or adharma tends toward self-destruction, while those aligned with a stronger cause or protection endure.
Mārkaṇḍeya describes a fierce forest encounter between vānaras and Naiṛta rākṣasas. Both sides inflict harm, but the rākṣasas are predominantly being slain, whereas the vānaras largely survive.