Shloka 5
Karṇa–Sūrya Saṃvāda: Satya, Dāna, and the Amoghā Śakti (कर्ण–सूर्यसंवादः)
मुसलालातनाराचतोमरासिपर श्वथैः । अन्विताश्न शतघ्नीभि: समधूच्छिष्टमुद्गरा:,मुसल, अलात (बनैठी), बाण, तोमर, तलवार, फरसे, मोमके मुद्गर तथा तोप आदि अस्त्र-शस्त्रोंके संग्रहके कारण भी वे खाइयाँ दुर्लघ्य थीं
musalālātanārācatomarāsiparaśvathaiḥ | anvitāś ca śataghnībhiḥ samadhūcchiṣṭamudgarāḥ ||
মুসল, আলাত (অগ্নিদণ্ড), লোহাৰ তীৰ, তোমৰ, তৰোৱাল আৰু পৰশু—ইয়াৰ লগতে শতঘ্নী আৰু গধুৰ মুদ্গৰো ৰখা আছিল; তাত ধোঁৱা আৰু দহনৰ অৱশিষ্ট লেগে আছিল। এনে অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ প্ৰচুৰ সঞ্চয়ৰ বাবেই সেই খাঁদবোৰ অধিক দুৰ্লংঘ্য হৈছিল।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how the accumulation and readiness of weapons intensify danger and make even physical spaces (like trenches) morally and practically fraught—illustrating the escalatory nature of violence and the harsh realities of martial preparedness within kṣatriya contexts.
Mārkaṇḍeya describes defensive trenches that are difficult to cross because they are stocked with many kinds of weapons—clubs, firebrands, iron arrows, javelins, swords, axes, śataghnīs, and heavy maces—implying a fortified, warlike setting and imminent conflict.