Shloka 226
Jatāyu’s Resistance, Sītā’s Traces, Kabandha’s Release, and the Path to Sugrīva (Āraṇyaka-parva 263)
तदा त्वं तत्र गच्छेथा यद्यनुग्राह्ता मयि । “यदि आपकी मुझपर कृपा हो तो मेरी प्रार्थनासे आप वहाँ ऐसे समयमें जाइयेगा, जब परम सुन्दरी यशस्विनी सुकुमारी राजकुमारी द्रौपदी समस्त ब्राह्मणों तथा पाँचों पतियोंको भोजन कराकर स्वयं भी भोजन करनेके पश्चात् सुखपूर्वक बैठकर विश्राम कर रही हो”
tadā tvaṃ tatra gacchethā yady anugrāhātā mayi |
তেতিয়া, যদি আপুনি মোৰ ওপৰত অনুগ্ৰহ দেখুৱাবলৈ ইচ্ছা কৰে, তেন্তে ঠিক সেই সময়তে তাত যাব—যেতিয়া পৰমসুন্দৰী, যশস্বিনী, সুকুমাৰী ৰাজকুমাৰী দ্ৰৌপদীয়ে সকলো ব্ৰাহ্মণ আৰু নিজৰ পাঁচজন স্বামীক ভোজন কৰাই, নিজেও ভোজন কৰি, সুখেৰে বহি বিশ্ৰাম লৈ আছে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dharma through etiquette and timing: one should approach others in a manner that respects their completed obligations—especially hospitality and feeding—so that requests or encounters do not disrupt rightful duties.
Vaiśampāyana conveys an instruction/request: the addressee is asked to go to a certain place at an appropriate moment—specifically when Draupadī has finished serving the Brāhmaṇas and the five husbands and is resting—indicating a planned, tactful approach.