Shloka 11
नाब्राह्मणस्तात चिरं बुभूषे- दिच्छन्निमं लोकममुं च जेतुम् । विनीतधर्मार्थमपेतमोहं लब्ध्वा द्विज॑ नुदति नृप: सपत्नान्,“तात! इहलोक और परलोकपर विजय पानेकी इच्छा रखनेवाला राजा किसी ब्राह्मणको साथ लिये बिना अधिक कालतक न रहे। जिसे धर्म और अर्थकी शिक्षा मिली हो तथा जिसका मोह दूर हो गया हो, ऐसे ब्राह्मगको पाकर राजा अपने शत्रुओंका नाश कर देता है
Vaiśampāyana uvāca: nābrāhmaṇas tāta ciraṁ bubhūṣed icchan imaṁ lokam amuṁ ca jetum | vinīta-dharmārtham apeta-mohaṁ labdhvā dvijaṁ nudati nṛpaḥ sapatnān ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—বৎস, যি ৰজা ইহলোক আৰু পৰলোক—দুয়োটা জয় কৰিব বিচাৰে, সি ব্ৰাহ্মণক কাষত নৰাখি দীঘলীয়া সময় থাকিব নালাগে। ধৰ্ম-অৰ্থত বিনীত আৰু মোহমুক্ত এনে দ্বিজক পালে ৰজা নিজৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীসকলক তাড়াই নাশ কৰে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A ruler’s success must be twofold—worldly stability and otherworldly merit—and this requires guidance from a disciplined, delusion-free brāhmaṇa learned in dharma and artha; ethical counsel is presented as a strategic necessity, not merely a ritual accessory.
Vaiśampāyana states a general maxim about kingship: a king intent on victory in both realms should keep a qualified brāhmaṇa counselor; with such a learned dvija, the king can effectively subdue and eliminate rivals.