Draupadī’s Rebuke of Jayadratha and Dhaumya’s Admonition (Āraṇyaka-parva, Adhyāya 252)
त्वमल्पबुद्धया नृपते प्राणानुत्स्रष्टमर्हसि । अथवाप्यवगच्छामि न वृद्धा: सेवितास्त्वया,नरेश्वर! तुम अपनी अल्पबुद्धिके कारण ही आज प्राणत्याग करनेको उतारू हो गये हो; अथवा मैं समझता हूँ कि तुमने कभी वृद्धपुरुषोंका सेवन नहीं किया है
tvam alpabuddhyā nṛpate prāṇān utsraṣṭum arhasi | athavāpy avagacchāmi na vṛddhāḥ sevitās tvayā, nareśvara |
বৈশম্পায়ন ক’লে—হে নৰেশ্বৰ! অল্পবুদ্ধিৰ বশতেই তুমি আজি প্ৰাণ ত্যাগ কৰিবলৈ উদ্যত; নতুবা মই বুজোঁ—তুমি কেতিয়াও বৃদ্ধজনৰ সঙ্গ আৰু উপদেশ সেৱা কৰা নাই।
वैशम्पायन उवाच
A king should not abandon life out of confused or immature thinking; wise conduct is shaped by seeking the guidance and example of elders. The verse frames self-destruction as a failure of discernment and of proper mentorship.
Vaiśampāyana rebukes a king who is inclined to give up his life, attributing this impulse to ‘small-minded’ judgment and suggesting that the king’s lack of association with elders has left him without stabilizing counsel.