Shloka 116
राक्षसीभिश्न सम्पूर्णमनेकैश्न मृगद्धिजै: । सात सिरोंवाले अद्भुत नाग, जिनकी दृष्टिमें ही विष भरा था, उस पर्वतकी रक्षा करते थे। इनके सिवा राक्षस, पिशाच, भयानक भूतगण, राक्षसी-समुदाय तथा अनेक पशु- पक्षियोंसे भी वह पर्वत भरा हुआ था
rākṣasībhiś ca saṃpūrṇam anekaiś ca mṛgadvijaiḥ | saptaśīrṣā adbhutā nāgā yeṣāṃ dṛṣṭau viṣaṃ sthitam | taṃ parvataṃ rakṣayanti sma | eteṣāṃ ca vinā rākṣasāḥ piśācā bhīṣaṇā bhūtaganā rākṣasī-samūhaś ca nānā-paśu-pakṣiṇaś ca tena parvataḥ paripūrṇaḥ ||
মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে— সেই পৰ্বত ৰাক্ষসীসকলৰে চাৰিওফালে পৰিপূৰ্ণ আছিল আৰু নানাবিধ মৃগ-পক্ষীৰেও ভৰি আছিল। যিসকলৰ দৃষ্টিতেই বিষ ভৰা, তেনে আশ্চৰ্য সাত-মূৰীয়া নাগে সেই পৰ্বতৰ ৰক্ষা কৰিছিল। তেওঁলোকৰ বাহিৰেও তাত ৰাক্ষস, পিশাচ, ভয়ংকৰ ভূতগণ, ৰাক্ষসী-সমূহ আৰু নানাবিধ পশু-পক্ষীৰ দল গিজগিজ কৰিছিল।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights that danger may be embedded in one’s surroundings and guarded by formidable forces; ethically, it encourages self-control, careful judgment, and preparedness when approaching unknown or forbidden spaces.
Mārkaṇḍeya describes a mountain densely inhabited by rākṣasīs and other fearsome beings, and guarded by wondrous seven-headed nāgas whose gaze itself is poisonous, emphasizing the mountain’s extreme peril.