Shloka 123
दशमासधूता गर्भ जायन्ते कुलपांसना: । कितने ही दीन मनुष्य पुत्रकी कामना रखकर देवताओंको पूजते और कठिन तपस्या करते हैं, तो भी उनके द्वारा गर्भमें स्थापित तथा दस मासतक माताके उदरमें पालित होकर जो पुत्र पैदा होते हैं वे कुलांगार निकल जाते हैं-
daśamāsadhūtā garbhā jāyante kulapāṃsanāḥ |
ব্যাধে ক’লে—দশ মাহ গৰ্ভত ধৰি পোহপাল দিয়া সত্ত্বেও কিছুমান সন্তান জন্মে, যি বংশৰ কলঙ্ক হয়। বহু দীন মানুহ পুত্ৰকামনাৰে দেৱতাক পূজা কৰে আৰু কঠোৰ তপস্যা কৰে; তথাপি তেওঁলোকৰ দ্বাৰা গৰ্ভত স্থাপিত আৰু দশ মাহ মাতৃগৰ্ভত পোষিত যি পুত্ৰ জন্মে, সিও বংশনাশক হৈ উঠে।
व्याध उवाच
Educational Q&A
Merely obtaining a child through worship or austerity does not guarantee virtue; true worth is shown by conduct. A son can either uphold or disgrace a lineage, so ethical formation and righteous behavior matter more than the mere fact of birth.
The hunter (vyādha), instructing on dharma, remarks that people may perform intense devotion and penance to obtain sons, yet some sons—though carried and nurtured for the full term—still become a stain on the family, underscoring the unpredictability of outcomes and the primacy of character.