Śālva–Pradyumna Yuddha: Sārathya-kauśala, Astra-pratikāra, Daiva-niyati
Chapter 20
तामहं माययैवाशु प्रतिगृह्य व्यनाशयम् । तस्यां हतायां मायायां गिरिशृज्जैरयोधयत्,शाल्वकी उस मायाको मैंने मायाद्वारा ही नियन्त्रित करके नष्ट कर दिया। उस मायाका नाश होनेपर वह पर्वतके शिखरोंद्वारा युद्ध करने लगा
tām ahaṃ māyayāivāśu pratigṛhya vyanāśayam | tasyāṃ hatāyāṃ māyāyāṃ giriśṛṅgair ayodhayat ||
বাসুদেৱে ক’লে—সেই মায়াক মই মোৰেই দিব্য শক্তিৰে তৎক্ষণাৎ প্ৰতিহত কৰি বিনষ্ট কৰিলোঁ। মায়া নাশ হোৱাত সি তেতিয়া পৰ্বতশৃংগ নিক্ষেপ কৰি যুদ্ধ কৰিবলৈ ধৰিলে।
वासुदेव उवाच
The verse contrasts deceptive force (māyā used for harm) with rightful counter-force: Vāsudeva neutralizes illusion through superior discernment and power, implying that adharma-based stratagems are ultimately checked, while dharma requires clarity and restraint in confronting deception.
Vāsudeva narrates that he quickly seized and destroyed an enemy’s māyā (a magical/illusory contrivance). Once that illusion was broken, the opponent continued the fight by attacking with mountain-peaks, escalating to brute, destructive warfare.