Shloka 5
Kailāsa-darśana, Badarī-vāsa, and Sarasvatī–Dvaitavana Transition (कैलासदर्शन–बदरीवास–सरस्वतीद्वैतवनगमनम्)
असुरैर्नित्यमुदितै: शूलर्टिमुसलायुधै: चापमुद्गरहस्तैश्व स्रग्विभि: सर्वतो वृतम्,सदा प्रसन्न रहनेवाले बहुत-से असुर गलेमें सुन्दर माला धारण किये और हाथोंमें शूल, ऋष्टि, मुसल, धनुष तथा मुद्गर आदि अस्त्र-शस्त्र लिये सब ओरसे घेरकर उस नगरकी रक्षा करते थे
asurair nityam uditaiḥ śūla-ṛṣṭi-musalāyudhaiḥ cāpa-mudgara-hastaiś ca sragvibhiḥ sarvato vṛtam |
অৰ্জুনে ক’লে—সেই নগৰী সদায় উল্লসিত অসুৰসকলৰ দ্বাৰা চাৰিওফালে ঘেৰাও হৈ আছিল। তেওঁলোকে গলাত মালা ধৰি, হাতত শূল, ঋষ্টি, মুষল, ধনু আৰু মুদ্গৰ আদি অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ লৈ সদায় নগৰীখন ৰক্ষা কৰি আছিল।
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights vigilant, organized defense driven by hostile intent: power and weaponry can create formidable protection, but it also signals an environment dominated by aggression rather than dharmic order.
Arjuna describes a city being heavily guarded: numerous Asuras, cheerful and confident, stand all around it with garlands and a full array of weapons, preventing access and securing the place.