Shloka 3
समुद्रदर्शनं दैत्यपुरोपगमनं च
Ocean Vision and Approach to the Daitya City
तमास्थित: संददृशे किरीटी स्रग्वी नवान्याभरणानि बिश्रत् । धनंजयो वज्रधरप्रभाव: श्रिया ज्वलन् पर्वतमाजगाम,उस दिव्य रथपर बैठे हुए किरीटधारी अर्जुन स्पष्ट दिखायी देने लगे। उनके कण्ठमें दिव्य हार शोभा पा रहा था और उन्होंने स्वर्गलोकके नूतन आभूषण धारण कर रखे थे। उस समय धनंजयका प्रभाव वज्रधारी इन्द्रके समान जान पड़ता था। वे अपनी दिव्य कान्तिसे प्रकाशित होते हुए गन्धमादन पर्वतपर आ पहुँचे
tam āsthitaḥ saṃdadṛśe kirīṭī sragvī navāny ābharaṇāni bibhrat | dhanaṃjayo vajradhara-prabhāvaḥ śriyā jvalan parvatam ājagāma ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—সেই দিব্য ৰথত আৰূঢ় কিৰীটধাৰী অৰ্জুন স্পষ্টকৈ দেখা গ’ল। তেওঁ মালাধাৰী, স্বৰ্গলোকৰ নৱ দিৱ্য অলংকাৰ পিন্ধিছিল। ধনঞ্জয়ৰ প্ৰভাৱ বজ্ৰধাৰী ইন্দ্ৰৰ দৰে প্ৰতীয়মান; শুভ শ্ৰীৰে জ্বলি উঠি তেওঁ গন্ধমাদন পৰ্বতত উপস্থিত হ’ল।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that true excellence—earned through discipline and divine alignment—appears as radiance and authority, but its ethical value lies in being directed toward a righteous purpose (dharma) rather than vanity.
Vaiśampāyana describes Arjuna arriving at Mount Gandhamādana on a divine chariot, visibly adorned with celestial garlands and new ornaments, shining with an Indra-like majesty.