Shloka 30
अर्जुनागमनम्
Arjuna’s Arrival and Reunion on the Sacred Mountain
महात्मा चारुसर्वाज्ध: कम्बुग्रीवो महाभुज: । रुक्मपृष्ठं धनु: खडगं तूर्णाश्चनापि परामृशत्,उनका हृदय महान् था, सभी अंग मनोहर जान पड़ते थे, ग्रीवा शंखके समान थी और भुजाएँ बड़ी-बड़ी थीं। वे सुवर्णकी पीठवाले धुनष, खड्ग तथा तरकसपर बार-बार हाथ फेरते थे
vaiśampāyana uvāca |
mahātmā cāru-sarvāṅgaḥ kambugrīvo mahābhujaḥ |
rukmapṛṣṭhaṃ dhanuḥ khaḍgaṃ tūṇīṃś cānāpi parāmṛśat ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—তেওঁ মহাত্মা; তেওঁৰ সকলো অংগ মনোহৰ; শঙ্খসদৃশ গ্ৰীৱা আৰু মহাভুজ। সোণালী পিঠযুক্ত ধনু, খড়্গ আৰু তূণীৰ তেওঁ বাৰে বাৰে স্পৰ্শ কৰি ধৰি আছিল—যেন আগন্তুক কৰ্মৰ বাবে সজাগতা আৰু দৃঢ় সংকল্পৰ বাহ্য লক্ষণ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of disciplined preparedness: noble character and auspicious qualities are paired with vigilant readiness. The repeated handling of weapons suggests resolve guided by duty rather than impulsive aggression.
The narrator describes a heroic figure’s appearance and demeanor. He repeatedly touches his bow, sword, and quivers, indicating he is preparing himself—mentally and physically—for an impending confrontation or decisive action.