Shloka 94
Kubera’s Fivefold Nīti and Protection of the Pāṇḍavas (वैश्रवणोपदेशः)
धातवो हरितालस्य क्वचिद्धिड्गुलकस्य च । मन:शिलागुहाश्रैव सन्ध्या भ्रनिकरोपमा:,“कहीं हरितालसम्बन्धी धातु हैं और कहीं हिंगुलसम्बन्धी। कहीं मैनसिलकी गुफाएँ हैं, जो संध्याकालीन लाल बादलोंके समान जान पड़ती हैं
dhātavo haritālasya kvacid hiṅgulakasya ca | manaḥśilā-guhāś caiva sandhyā-bhrānti-karopamāḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—সেই অঞ্চলত ক’তিয়াবা হৰিতালৰ খনিজ-সঞ্চয়, ক’তিয়াবা হিঙ্গুল (চিন্নাবাৰ)ৰ সঞ্চয় দেখা যায়। আন ক’তিয়াবা মনঃশিলাৰ গুহা আছে, যিবোৰ সন্ধ্যাকালৰ ৰক্তিম মেঘপুঞ্জৰ দৰে প্ৰতিভাত হয়।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers a vivid natural description rather than a direct moral injunction; it cultivates attentiveness to the world’s varied forms and the mind’s tendency to perceive beauty through comparison (upamā), a subtle reminder that perception shapes experience.
Vaiśampāyana is describing a terrain encountered in the course of the Vana Parva narrative, noting different mineral deposits—yellow orpiment, red cinnabar, and red-ochre caves—whose colors evoke the red clouds seen at twilight.