Shloka 8
Portents, Pursuit to the Nalinī, and Yudhiṣṭhira’s Restraint Toward Bhīma
Saugandhika-padma Continuation
कुसुमानन्तगन्धैश्व ताम्रपललवकोमलै: । याच्यमान इवारण्ये ट्रुमैमारुतकम्पितै:,फ़ूलोंकी अनन्त सुगन्धसे वासित तथा लाल-लाल पल्लवोंके कारण कोमल प्रतीत होनेवाले वृक्ष हवाके वेगसे हिल-हिलकर मानो उस वनमें भीमसेनसे याचना कर रहे थे
kusumānanta-gandhaiś ca tāmra-pallava-komalaiḥ | yācyamāna ivāraṇye drumair māruta-kampitaiḥ ||
বৈশম্পায়ন ক’লে—সেই অৰণ্যত বৃক্ষসমূহ অনন্ত সুগন্ধি কুসুমে সুবাসিত আছিল আৰু তাম্ৰবৰ্ণ নবপল্লৱৰ বাবে কোমল দেখা দিছিল। বায়ুৰ বেগত দুলিবলৈ দুলিবলৈ সিহঁতে যেন স্বয়ং ভীমসেনকেই প্ৰাৰ্থনা জনাইছে বুলি বোধ হৈছিল।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how the wilderness of exile is not merely a backdrop but a moral-emotional landscape: nature appears to echo human need and vulnerability, intensifying compassion and the sense of responsibility borne by the strong (here, Bhīmasena).
Vaiśampāyana describes the forest scene: fragrant, tender-looking trees with reddish new leaves sway in the wind, poetically portrayed as if they are begging or appealing to Bhīmasena.