Shloka 7
सोमक–जन्तु उपाख्यानम्
Somaka–Jantu Exemplar: The Quest for a Hundred Sons
ततस्ता मातर: सर्वा: प्राक्रोशन् भृशदु:खिता: । प्रवार्य जन्तुं सहसा स शब्दस्तुमुलो5भवत्,इससे उसकी सब माताएँ भी सहसा जनन््तुके शरीरसे चींटीको हटाकर अत्यन्त दुखी हो जोर-जोरसे रोने लगीं। उनके रोदनकी वह सम्मिलित ध्वनि बड़ी भयंकर प्रतीत हुई
tatas tā mātaraḥ sarvāḥ prākrośan bhṛśa-duḥkhitāḥ | pravārya jantuṁ sahasā sa śabdas tumulo 'bhavat ||
তেতিয়া সকলো মাতা গভীৰ দুখত উচ্চস্বৰে ক্ৰন্দন কৰিলে। তেওঁলোকে তৎক্ষণাৎ শিশুটিৰ দেহৰ পৰা সেই পিঁপড়াটোক আঁতৰাই দিলে; তেওঁলোকৰ একেলগে কান্দোন তুমুল আৰু ভয়ংকৰ ধ্বনি হৈ উঠিল।
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights compassionate vigilance: even a minor threat to a helpless being calls forth immediate protective action, and it portrays the ethical impulse to prevent harm (ahiṁsā) alongside the natural duty of care.
All the mothers, seeing a small creature on the child’s body, quickly remove it and then cry out in intense sorrow; their combined lament becomes a loud, fearsome uproar.