अध्याय ८ — शल्यस्य सत्कारः, वरदानं, पाण्डवसमागमश्च (Śalya’s Reception, the Boon, and Meeting the Pāṇḍavas)
शल्य उवाच क्षिप्रमेष्यामि भद्रं ते गच्छस्व स्वपुरं नूप । परिष्वज्य तथान्योन्यं शल्यदुर्योधनावुभौ,शल्य बोले--नरेश्वर! तुम्हारा कल्याण हो। तुम अपने नगरको जाओ । मैं शीघ्र आऊँगा। ऐसा कहकर राजा शल्य तथा दुर्योधन दोनों एक-दूसरेसे गले मिलकर विदा हुए
śalya uvāca | kṣipram eṣyāmi bhadraṃ te gacchasva svapuraṃ nṛpa | pariṣvajya tathānyonyaṃ śalya-duryodhanāv ubhau ||
শল্যে ক’লে—মই শীঘ্ৰে আহিম; তোমাৰ মঙ্গল হওক। হে নৃপ, তুমি তোমাৰ নগৰলৈ যোৱা। এইদৰে কৈ শল্য আৰু দুর্যোধনে পৰস্পৰক আলিঙ্গন কৰি বিদায় ল’লে।
शल्य उवाच