Shloka 7
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
द्वादशपूगां सरितं पिबन्तो देवरक्षिताम् । मध्वीक्षन्तश्न ते तस्या: संचरन्तीह घोराम् । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
dvādaśapūgāṃ saritaṃ pibanto devarakṣitām | madhvīkṣantaś ca te tasyāḥ sañcarantīha ghorām | yoginas taṃ prapaśyanti bhagavantaṃ sanātanam ||
সনৎসুজাতে ক’লে—দশ ইন্দ্ৰিয়, মন আৰু বুদ্ধি—এই দ্বাদশ সমূহৰ বন্ধনত আবদ্ধ লোকসকলে দেৱে ৰক্ষা কৰা এই সংসাৰ-ৰূপ ভয়ংকৰ নদীৰ জল পান কৰে; বিষয়সমূহক মধুৰ দৰে মিঠা বুলি দেখি সেই স্ৰোততেই ডুবি-ভাসি ফুৰে। কিন্তু যিজনে এই স্ৰোতৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে, সেই সনাতন ভগৱানক যোগীগণে প্ৰত্যক্ষ দৰ্শন কৰে।
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Worldly life is likened to a fearful river whose objects appear honey-sweet; beings attached to the twelvefold apparatus (senses, mind, intellect) keep circulating within it. Liberation comes through yogic insight that directly realizes the eternal Lord beyond sense-driven experience.
In the Sanatsujātīya section of the Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs (in a philosophical discourse) that most people remain immersed in saṃsāra due to attraction to sense-objects, while yogins perceive the eternal Bhagavān who can free one from that bondage.