Shloka 20
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
न दर्शने तिष्ठति रूपमस्य पश्यन्ति चैनं सुविशुद्धसत्त्वा: । हितो मनीषी मनसा न तप्यते ये प्रत्रजेयुरमृतास्ते भवन्ति । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
na darśane tiṣṭhati rūpam asya paśyanti cainaṃ suviśuddha-sattvāḥ | hito manīṣī manasā na tapyate ye pratrajeyur amṛtās te bhavanti | yoginas taṃ prapaśyanti bhagavantaṃ sanātanam ||
সনৎসুজাতে কয়—পৰমাত্মাৰ সত্য স্বৰূপ সাধাৰণ দৃষ্টিত প্ৰকাশিত নহয়। যিসকলৰ অন্তঃকৰণ সম্পূৰ্ণ শুদ্ধ, তেনেহে তাঁক দেখা পায়। যি সৰ্বহিতৈষী, মনৰ অধিপতি আৰু অন্তৰৰ শোকত দগ্ধ নহয়, আৰু যিসকলে সংসাৰ-সম্পৰ্ক সম্পূৰ্ণ ত্যাগ কৰে, তেওঁলোকে অমৃতত্ব লাভ কৰে। সেই সনাতন ভগৱানক যোগীসকলে প্ৰত্যক্ষ সাক্ষাৎকাৰ কৰে।
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Direct vision of the Supreme is not available to ordinary perception; it arises for those with purified inner nature, self-controlled mind, and universal benevolence. Complete renunciation of worldly attachments culminates in ‘deathlessness’—liberation—realized by yogins as the eternal Lord.
In the Udyoga Parva’s Sanatsujātīya discourse, Sanatsujāta instructs (in a philosophical interlude amid the war-preparations) on liberation: who can truly ‘see’ the Supreme, what inner qualities are required, and how renunciation and yoga lead to realization.