Shloka 50
Sanatsujāta–Dhṛtarāṣṭra Saṃvāda: Pramāda as Mṛtyu
Chapter 42
छन्दांसि नाम क्षत्रिय तान्यथर्वा पुरा जगौ महर्षिसड्घ एष: । छन््दोविदस्ते य उत नाधीतवेदा न वेदवेद्यस्य विदुर्हि तत्त्वम्
chandāṁsi nāma kṣatriya tāny atharvā purā jagau maharṣi-saṅgha eṣaḥ | chando-vidas te ya uta nādhīta-vedā na veda-vedyasya vidur hi tattvam, rājan |
সনৎসুজাতে ক’লে—“হে ক্ষত্ৰিয়! পুৰাকালত ঋষি অথৰ্বাই এই মহর্ষিসঙ্ঘৰ সন্মুখত যি গান কৰিছিল, সেয়াই ‘ছন্দ’—বৈদিক মন্ত্র—বুলি কোৱা হয়। কিন্তু যিসকলে বেদ অধ্যয়ন কৰিও বেদে যি পৰমাত্ম-তত্ত্ব জানিবলগীয়া, তাক নাজানে, সিহঁত প্ৰকৃততে বেদজ্ঞ নহয়, হে ৰাজন।”
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Mere mastery of Vedic recitation or learning does not make one a true knower of the Veda; true knowledge is knowing the ultimate reality (that which the Veda intends to reveal).
Sanatsujāta instructs the king in a didactic setting, invoking Atharvan and the ancient seer-assembly to ground his authority, then redirects attention from ritual/metrical expertise to realization of the Veda’s highest object of knowledge.