Shloka 8
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
ते मोहितास्तद्वशे वर्तमाना इतः प्रेतास्तत्र पुन: पतन्ति । ततस्तान् देवा अनुविप्लवन्ते अतो मृत्युर्मरणाख्यामुपैति
te mohitās tadvaśe vartamānā itaḥ pretās tatra punaḥ patanti | tatas tān devā anuviplavante ato mṛtyur maraṇākhyām upaiti manuṣya ||
সনৎসুজাতে কয়—মোহৰ অধীন হৈ যিসকলে বাস কৰে, তেওঁলোকে এই লোক এৰি গ’লেও পুনৰ পুনৰ অন্য অৱস্থাত পতিত হয়। তাত দেৱশক্তিয়ে তেওঁলোকক অস্থিৰ কৰি আগলৈ ঠেলি নিয়ে; সেয়ে দেহধাৰণৰ পুনঃপুন ভংগকেই ‘মৰণ’ বুলি কোৱা হয়। ক্ৰোধ, প্ৰমাদ আৰু লোভে মোহিত হ’লে অহংকাৰ আৰু বন্ধন জন্মে, আৰু জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰ চলি থাকে।
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Delusion and passion-driven living keep a person under bondage, leading to repeated falling into further births and deaths; ‘death’ is portrayed as the recurring rupture of embodied existence caused by such ignorance.
Sanatsujāta is instructing (in the Vidura–Dhṛtarāṣṭra context) about the fate of deluded beings: after leaving this world they fall again, and divine forces propel them onward, so that death is experienced as repeated ‘dying’ within the cycle of transmigration.