Shloka 26
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
धघतयाट्र उवाच यानिहाहुः स्वस्य धर्मस्य लोकान् द्विजातीनां पुण्यकृतां सनातनान् । तेषां क्रमान् कथय ततो<पि चान्यान् नैतद् विद्वन् वेत्तुमिच्छामि कर्म
dhṛtarāṣṭra uvāca | yān ihāhuḥ svasya dharmasya lokān dvijātīnāṃ puṇyakṛtāṃ sanātanān | teṣāṃ kramān kathaya tato 'pi cānyān naitad vidvan vettum icchāmi karma ||
ধৃতৰাষ্ট্ৰ ক’লে—হে বিদ্বান, পুণ্যকৰ্ম কৰা দ্বিজসকলে নিজৰ নিজৰ ধৰ্মফলস্বৰূপে যি সনাতন লোকসমূহ লাভ কৰে বুলি কোৱা হয়, সেই লোকসমূহৰ ক্ৰম বৰ্ণনা কৰক; আৰু সেয়াৰ পৰা পৃথক অন্য লোকসমূহৰো নিৰূপণ কৰক। মই ফলাকাঙ্ক্ষাযুক্ত (সকাম) কৰ্মৰ কথা জানিব নোখোজোঁ।
धघतयाट्र उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharma-centered inquiry: the king asks for an ordered account of the enduring realms attained through meritorious conduct aligned with one’s own duty, while expressing disinterest in actions pursued for selfish, fruit-seeking motives.
Dhṛtarāṣṭra addresses a learned interlocutor and requests a systematic explanation of the posthumous destinations (lokas) promised to virtuous twice-born people according to their dharma, including other distinct realms, indicating a turn from curiosity about desire-driven ritual rewards toward a broader ethical-spiritual understanding.