Shloka 24
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
तस्मिन् स्थितो वाप्युभयं हि नित्यं ज्ञानेन विद्वान् प्रतिहन्ति सिद्धम् | तथान्यथा पुण्यमुपैति देही तथागतं पापमुपैति सिद्धम्
tasmin sthito vāpy ubhayaṁ hi nityaṁ jñānena vidvān pratihanti siddham | tathānyathā puṇyam upaiti dehī tathāgataṁ pāpam upaiti siddham ||
পৰমাত্মাত স্থিত জ্ঞানী পুৰুষ আত্মজ্ঞানৰ দ্বাৰা পুণ্য আৰু পাপ—উভয়কেই নিত্য নাশ কৰে; এই কথা চিৰসিদ্ধ আৰু প্ৰসিদ্ধ। নচেৎ দেহাভিমানী জীৱ কেতিয়াবা পুণ্যফল লাভ কৰে, আৰু কেতিয়াবা পূৰ্বাৰ্জিত পাপৰ পৰিপক্ব ফল অনিবার্যভাৱে ভোগ কৰে।
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Abiding in the Supreme Self and gaining Self-knowledge dissolves the binding force of both merit and demerit; without that realization, the embodied person continues to cycle through experiencing the fruits of past good and bad actions.
Sanatsujāta instructs the listener on liberation: he contrasts the knower established in the Self—who transcends karmic accounting—with the ordinary body-identified person who alternately enjoys merit’s results and suffers sin’s ripened consequences.