Shloka 29
इस प्रकार श्रीमह्ाभारत उद्योगपर्वके अन्तर्गत संजययानपर्वमें श्रीकृष्णवाक्यसम्बन्धी उनतीसवाँ अध्याय पूरा हुआ,गान्धारराज: शकुनि: पर्वतीयो निकर्तने योडद्धितीयो<क्षदेवी । मान कुर्वन् धार्तराष्ट्रस्य सूत मिथ्याबुद्धेः कुशलं तात पृच्छे: तात संजय! जो जूआ खेलकर पराये धनका अपहरण करनेकी कलामें अपना सानी नहीं रखता तथा दुर्योधन-का सदा सम्मान करता है, उस भिथ्याबुद्धि पर्वतनिवासी गान्धारराज शकुनिकी भी कुशल पूछना
iti prakāraṁ śrīmahābhārate udyogaparvaṇi antargate sañjayayānaparvaṇi śrīkṛṣṇavākyasambandhī unatiṁśo 'dhyāyaḥ samāptaḥ | gāndhārarājaḥ śakuniḥ pārvatīyo nikartane yo 'kṣadevyā mānaṁ kurvan dhārtarāṣṭrasya sūta mithyābuddheḥ kuśalaṁ tāta pṛcchaḥ | tāta sañjaya! yo jūā khelakara parāye dhanasyāpaharaṇe kalāyāṁ svam sānī na rakṣati tathā duryodhanasya sadā sammānaṁ karoti, tasya mithyābuddheḥ parvatanivāsinaḥ gāndhārarājasya śakuneḥ api kuśalaṁ pṛccha |
এইদৰে শ্ৰীমহাভাৰতৰ উদ্যোগপৰ্বৰ অন্তৰ্গত সঞ্জয়যানপৰ্বত শ্ৰীকৃষ্ণবাক্য-সম্বন্ধীয় ঊনত্রিংশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল। বায়ুদেৱে ক’লে—হে সঞ্জয়! পৰ্বতবাসী গান্ধাৰৰাজ শকুনিৰো কুশল সুধিবাঁ—যি পাশাখেলাৰ কৌশলত আৰু পাশা খেলি পৰধন অপহৰণ কৰাত নিজকে অতুল বুলি গৰ্ব কৰে, আৰু যি সদায় দুৰ্যোধনক মান-সম্মান দি তোষামোদ কৰে; সেই ভ্ৰান্তবুদ্ধি পুৰুষৰো মঙ্গল সংবাদ জানি ল’বা।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The passage condemns unethical skill—especially gambling used to seize others’ wealth—and exposes how flattery and alliance with adharma (here, honoring Duryodhana while practicing deceit) reflects ‘mithyā-buddhi’, a distorted moral judgment.
This is a chapter-colophon and a pointed remark within the envoy/diplomacy context: Vāyu-deva instructs Sañjaya to inquire after Śakuni’s welfare as well, but does so with moral irony, highlighting Śakuni’s notorious role as a deceitful gambler and instigator on the Kaurava side.