Shloka 16
भीष्म–रामजामदग्न्ययुद्धप्रस्थानवर्णनम्
Bhishma’s Account of Parashurama’s Challenge and the March to Kurukshetra
ग्लायन्तं भरतश्रेष्ठ रामबाणप्रपीडितम् । ततो मामपयातं वै भृशं विद्धमचेतसम्
glāyantaṃ bharataśreṣṭha rāma-bāṇa-prapīḍitam | tato mām apayātaṃ vai bhṛśaṃ viddham acetasaṃ ||
ভীষ্মে ক’লে—হে ভৰতশ্ৰেষ্ঠ, পৰশুৰামৰ বাণত অতিশয় পীড়িত হৈ মই ক্লান্তিত আচ্ছন্ন হ’লোঁ। তাৰ পাছত ভীষণ আঘাতপ্ৰাপ্ত আৰু অচেতন অৱস্থাত মই ৰণভূমিৰ পৰা আঁতৰি গ’লোঁ। মোক তেনে অৱস্থাত দেখি পৰশুৰামৰ অনুচৰ—অকৃতব্ৰণ আদি—আৰু কাশীৰাজৰ কন্যা অম্বাই আনন্দত উচ্চ কোলাহল তুলিলে।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the human limits even of great warriors and the ethical tension in war: prowess does not erase vulnerability, and opponents or partisans may react with triumph at another’s suffering—an implicit reminder to examine one’s conduct and emotions (dharma) amid conflict.
Bhīṣma recounts that Paraśurāma’s arrows overwhelmed him; badly wounded and unconscious, he withdrew from the battlefield. Paraśurāma’s followers, along with Amba (who bears hostility toward Bhīṣma), rejoiced loudly upon seeing his condition.