Shloka 21
Kuntī–Karṇa Saṃvāda: Lineage Disclosure and Appeal to Fraternal Dharma
“जब मैं पिताके घर रहती थी, उन्हीं दिनों अपनी सेवाओंद्वारा मैंने भगवान् दुर्वासाको संतुष्ट किया और उन्होंने मुझे यह वर दिया कि मन्त्रोच्चारणपूर्वक आवाहन करनेपर मैं किसी भी देवताको अपने पास बुला सकती हूँ। मेरे पिता कुन्तिभोज मेरा बड़ा आदर करते थे। मैं राजाके अन्तःपुरमें रहकर व्यथित हृदयसे मन्त्रोंके बलाबल और ब्राह्मणकी वाक॒शक्तिके विषयमें अनेक प्रकारका विचार करने लगी
yadāhaṃ pituḥ gṛhe vasāmi sma, tadā svasevayā bhagavantaṃ durvāsasam ārādhitavatī; sa ca me varaṃ dadau—mantroccāraṇapūrvakam āvāhane kṛte ahaṃ yathā-kāmaṃ yaṃ yaṃ devaṃ samīpam ānayituṃ śakṣyāmi. mama pitā kuntibhojaḥ māṃ mahad ādareṇa pālayām āsa. ahaṃ rājñaḥ antaḥpure duḥkhitahṛdayā mantrāṇāṃ balābalaṃ brāhmaṇavācaḥ śaktiṃ ca bahuvidhaṃ vicārayām āsaṃ.
বৈশম্পায়নে ক’লে— “যেতিয়া মই পিতৃগৃহত বাস কৰিছিলোঁ, তেতিয়া সেবাৰ দ্বাৰা পূজ্য ঋষি দুর্বাসাক সন্তুষ্ট কৰিছিলোঁ। তেওঁ মোক এই বৰ দিলে— যথাযথ মন্ত্রোচ্চাৰসহ আহ্বান কৰিলে মই ইচ্ছা কৰা যিকোনো দেৱতাক মোৰ সন্নিধিলৈ মাতিব পাৰোঁ। মোৰ পিতা কুন্তিভোজে মোক বহুত মান দিছিল। কিন্তু ৰজাৰ অন্তঃপুৰত বাস কৰি মোৰ হৃদয় ব্যথিত হ’ল; মন্ত্রৰ শক্তি আৰু তাৰ সীমা, আৰু ব্ৰাহ্মণবাক্যৰ প্ৰচণ্ড প্ৰভাৱ বিষয়ে মই নানা ধৰণে চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলোঁ।”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Extraordinary powers gained through devotion and ascetic grace (such as mantra-based invocation) demand ethical restraint and discernment. The passage highlights that sacred speech—mantra and a brahmin’s word—has real consequences, so one must reflect on its proper use and limits.
Kuntī recounts that while living in her father’s home she served the sage Durvāsā and received a boon enabling her to summon any deity by mantra-invocation. Though honored by Kuntibhoja and living in the palace inner quarters, she becomes inwardly uneasy and begins contemplating the potency and boundaries of mantras and the power of brahminical speech.