Shloka 15
Udyoga-parva Adhyāya 130: Kuntī’s Instruction on Rājadharma and Daṇḍanīti
संजयं च महाभागमृषींश्षैव तपोधनान् । प्रादात् तेषां स भगवान् दिव्यं चक्षुर्जनार्दन:
sañjayaṃ ca mahābhāgam ṛṣīṃś caiva tapodhanān | prādāt teṣāṃ sa bhagavān divyaṃ cakṣur janārdanaḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—ভগৱান জনাৰ্দনে মহাভাগ সঞ্জয় আৰু তপোধন ঋষিসকলক দিৱ্যদৃষ্টি দান কৰিলে। সেই অনুগ্ৰহৰ বলতেই তেওঁলোকে প্ৰভুৰ ভয়ংকৰ, দীপ্তিময় ৰূপ দেখা পেলালে; অন্যসকলে ভয়ত আচ্ছন্ন হৈ চকু খোলা ৰাখিব নোৱাৰিলে। ইয়াৰ অৰ্থ—সঙ্কটকালত ঈশ্বৰ আৰু ধৰ্মৰ সত্য দর্শন দেহচক্ষুৰে নহয়; অন্তৰ্যোগ্যতা আৰু কৃপাৰে লাভ হোৱা দৃষ্টিৰে হয়।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Spiritual and ethical discernment in decisive moments is not merely sensory; it requires inner preparedness (tapas, purity, steadiness) and, ultimately, divine grace. Those endowed with such fitness are enabled to perceive what overwhelms ordinary perception.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa (Janārdana) bestows divine sight upon Sañjaya and austere sages so they can behold His extraordinary, terrifyingly radiant manifestation—while others are unable to look upon it.