ययातिपतन-कारणम् (The Cause of Yayāti’s Fall) — Nārada’s Counsel on Pride and Reconciliation
राजान ऊचु. राजधर्मगुणोपेता: सर्वधर्मगुणान्विता: । दौहित्रास्ते वयं राजन् दिवमारोह पार्थिव,वे राजा बोले--राजन्! पृथ्वीपते! हम राजधर्म तथा राजोचित गुणोंसे युक्त, सम्पूर्ण धर्मों तथा समस्त सदगुणोंसे सम्पन्न आपके दौहित्र हैं। आप हमारे पुण्य लेकर स्वर्गलोकपर आरूढ़ होइये
rājāna ūcuḥ | rājadharmaguṇopetāḥ sarvadharmaguṇānvitāḥ | dauhitrās te vayaṃ rājan divam āroha pārthiva ||
ৰাজাসকলে ক’লে—হে ৰাজন, হে পৃথিৱীপতি! আমি আপোনাৰ দৌহিত্ৰ—ৰাজধৰ্মৰ গুণে বিভূষিত আৰু সকলো ধৰ্মৰ সদ্গুণে সমন্বিত। হে নৃপতি, আমাৰ পুণ্য গ্ৰহণ কৰি স্বৰ্গলোকলৈ আৰোহণ কৰক।
नारद उवाच
The verse highlights rajadharma and the ethical ideal that a ruler’s worth is measured by dharmic virtues; it also reflects the belief that merit (puṇya) can be dedicated or shared, as the grandsons offer their merit to support the king’s heavenly ascent.
A group of kings address an elder king as their maternal grandfather (dauhitra relationship), praising their own dharmic and royal virtues and urging him to ascend to heaven, symbolically offering him their accumulated merit.