कुछ मनुष्य शुभाशुभ कर्म करके कार्य-कारणसे अपने साथ जुड़े हुए स्वजनोंका भरण-पोषण करते हैं ।। आयुषोबच्ते प्रहायेदं क्षीणप्राणं कलेवरम् । प्रतिगृह्नाति तत् पापं कर्तु: कर्मफलं हि तत्,फिर आयुके अन्तमें जीवात्मा इस प्राणशून्य शरीरको त्यागकर पहलेके किये हुए उस पापको ग्रहण करता है; क्योंकि कर्ताको ही उसके कर्मका वह फल प्राप्त होता है
yudhiṣṭhira uvāca | āyuṣo 'vasāne prahāyedam kṣīṇaprāṇaṁ kalevaram | pratigṛhṇāti tat pāpaṁ kartuḥ karmaphalaṁ hi tat ||
যেতিয়া আয়ুৰ সীমা পূৰ্ণ হয়, তেতিয়া জীৱাত্মাই এই ক্ষীণপ্ৰাণ দেহ ত্যাগ কৰে; তাৰ পিছত পূৰ্বকৃত সেই পাপেই গ্ৰহণ কৰে—কাৰণ কৰ্মফল কৰ্তাৰেই প্ৰাপ্য। কোনো মানুহে শুভ-অশুভ কৰ্মেৰে আশ্ৰিত স্বজনক ভৰণ-পোষণ কৰিলেও, তাৰ নৈতিক ফল শেষত কৰ্তাৰ ওচৰলৈয়ে ঘূৰি আহে।
युधिछिर उवाच
The verse teaches moral accountability: the fruit of action (karma-phala), including sin (pāpa), ultimately accrues to the doer (kartṛ), regardless of justifications such as supporting one’s family or dependents.
In the Śānti Parva’s ethical discourse, Yudhiṣṭhira reflects on how, at death, the self leaves the lifeless body and must bear the consequences of prior deeds; he emphasizes that karmic results cannot be transferred away from the agent.