Shloka 27
राजधर्मः—प्रजापालनं दानयज्ञश्च
Royal Duty—Protection of Subjects, Generosity, and Sacrificial Discipline
समन्ततो विनियतो वहत्यस्खलितो हि यः । निर्दोष: कर्मवचनात् सिद्धि: कर्मण एव सा
samantato viniyato vahaty askhalito hi yaḥ | nirdoṣaḥ karmavacanāt siddhiḥ karmaṇa eva sā ||
ভীষ্ম ক’লে—যি মানুহে সকলো দিশৰ পৰা মন আৰু ইন্দ্ৰিয়সমূহ সংযমত ৰাখি, নিজৰ ওপৰত অর্পিত কৰ্তব্য-ভাৰ স্থিৰভাৱে বহন কৰে আৰু কেতিয়াও নলৰায়, তাৰ কোনো দোষ নালাগে। কিয়নো শাস্ত্ৰে কৰ্মকেই বিধান কৰে; সেয়ে ৰজাৰ সিদ্ধি নিজৰ নিয়ত ধৰ্মকৰ্ম পালন কৰাতেই—কেৱল বনবাস আৰু তপস্যাত নহয়।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Self-mastery and steadfast performance of one’s assigned duty leads to blamelessness and success; for rulers especially, scripture validates accomplishment through responsible action rather than abandoning obligations for ascetic retreat.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma, Bhishma advises the listener that a king should not seek spiritual or moral ‘success’ by withdrawing to the forest; instead, he must govern and fulfill royal responsibilities with disciplined senses and unwavering resolve.