Shloka 25
राजधर्मस्य नवनीतम्—रक्षा, दण्ड, चार, उत्थान
Rājadharma’s ‘Essence’: Protection, Punishment, Intelligence, and Royal Diligence
वैशम्पायन उवाच ततो व्यासश्न भगवान् देवस्थानो5श्म एव च | वासुदेव: कृपश्चैव सात्यकि: संजयस्तथा
vaiśampāyana uvāca | tato vyāsaś ca bhagavān devathāno ’śma eva ca | vāsudevaḥ kṛpaś caiva sātyakiḥ sañjayas tathā ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—জনমেজয়! ভীষ্মৰ এই বাক্য শুনি ভগৱান ব্যাস, দেবস্থান, অশ্ম, আৰু বসুদেবনন্দন শ্ৰীকৃষ্ণ, কৃপাচাৰ্য, সাত্যকি আৰু সঞ্জয় অতি আনন্দিত হ’ল। হর্ষে উজ্জ্বল মুখে তেওঁলোকে ‘সাধু’ বুলি সমৰ্থন জনাই, ধৰ্মাত্মাসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষসিংহ ভীষ্মক পুনঃ পুনঃ প্ৰশংসা কৰিবলৈ ধৰিলে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical authority of dharma-teaching: when a truly righteous elder like Bhīṣma speaks, wise and eminent figures respond with approval, reinforcing that moral instruction gains strength through recognition by the learned and virtuous.
After Bhīṣma’s discourse, leading figures—Vyāsa, Kṛṣṇa, Kṛpa, Sātyaki, and Sañjaya (with Devathāna and Aśma)—are delighted and publicly commend Bhīṣma, offering repeated praise and affirming the value of his counsel to Janamejaya’s listener-context.