Shloka 34
राजधर्मप्रश्नः — Yudhiṣṭhira’s Inquiry into Rājadharma (Śānti-parva 56)
दयिताश्च नरास्ते स्युर्भक्तिमन्तो द्विजेषु ये । न कोश: परमोडन््यो<स्ति राज्ञां पुरुषसंचयात्,जो मनुष्य ब्राह्मणोंके प्रति भक्ति रखते हैं, वे सबके प्रिय होते हैं। राजाओंके लिये ब्राह्मणके भक्तोंका संग्रह करनेसे बढ़कर दूसरा कोई कोश नहीं है
dayitāś ca narās te syur bhaktimanto dvijeṣu ye | na kośaḥ paramo 'nyo 'sti rājñāṃ puruṣa-saṃcayāt ||
যিসকল মানুহ দ্বিজসকল (ব্ৰাহ্মণসকল) প্ৰতি ভক্তি ৰাখে, তেওঁলোক সকলোৰে প্ৰিয় হয়। ৰজাসকলৰ বাবে এনে ধৰ্মনিষ্ঠ লোকক সংগ্ৰহ কৰি ধৰি ৰখাতকৈ ডাঙৰ কোনো কোষাগাৰ নাই; সঞ্চিত ধন নহয়, সদাচাৰী জনসমষ্টিয়েই ৰাজ্যৰ প্ৰকৃত সম্পদ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A king’s greatest ‘treasury’ is not gold but people: cultivating and retaining dharmic, loyal subjects—especially those who honor the learned and the Brahminical order—creates stability, goodwill, and righteous governance.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma and rājadharma, Bhīṣma continues advising the ruler on the foundations of successful kingship, emphasizing social-religious reverence and the strategic value of assembling virtuous supporters.