Shloka 10
यत्र देवो महाबाहु: शाश्वतः पुरुषोत्तम: । अनादिनिधनो विप्र किमाश्नर्यमत: परम्
yatra devo mahābāhuḥ śāśvataḥ puruṣottamaḥ | anādinidhano vipra kim āścaryam ataḥ param ||
নাগে ক’লে— হে ব্ৰাহ্মণ! ইয়াতকৈ ডাঙৰ আশ্চৰ্য আৰু কি—যে সূৰ্যৰ অসাধাৰণ তেজত মহাবাহু, শাশ্বত, অনাদি-অন্তহীন পুৰুষোত্তম স্বয়ং অধিষ্ঠিত? তেঁওৰ পৰাই নানাবিধ বীজৰ উৎপত্তি হয়, আৰু তেঁওৰ আশ্ৰয়তে এই সমগ্ৰ পৃথিৱী চৰাচৰসহ ধাৰিত। যেতিয়া সূৰ্যমণ্ডলত স্বয়ং নাৰায়ণ দীপ্তিমান, তেতিয়া তাৰ চেয়ে ডাঙৰ আশ্চৰ্য কি?
नाग उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the supreme, beginningless Lord (Puruṣottama/Nārāyaṇa) as the inner support of cosmic order—so present and powerful that even the Sun’s radiance is portrayed as his abode; recognizing this evokes reverence and wonder.
A Nāga addresses a brāhmaṇa and points to a theological-cosmological marvel: the Supreme Lord is said to dwell in the Sun’s sphere, from whom life’s ‘seeds’ arise and by whose support the earth and all beings are sustained.