Shloka 14
अहमात्मानमात्मस्थो मार्गमाणो55त्मनो गतिम् । वासार्थिन महाप्रज्ञं चलच्चित्तमुपास्मि ह
aham ātmānam ātmastho mārgaṇo ’tmanaḥ gatim | vāsārthin mahāprājñaṃ calacittam upāsmi ha ||
ব্ৰাহ্মণে ক’লে—বিষয়ৰ পৰা নিবৃত্ত হৈ, নিজৰ আত্মাত স্থিত হৈ, মই জীৱাত্মাৰ পৰমগতি—পৰব্ৰহ্ম পৰমাত্মা—অন্বেষণ কৰিছোঁ; তথাপি মহাপ্ৰজ্ঞাসম্পন্ন আৰু গৃহস্থজীৱনত আশ্ৰয় বিচাৰি ফুৰা এই চঞ্চলচিত্তকেই যেন মই সেৱা কৰিছোঁ। সেয়ে মই ন আসক্তিত বদ্ধ, ন দ্বেষে পৰিভাষিত; অন্তৰ্মুক্তিৰ বাবে চেষ্টা কৰোঁ, কিন্তু মনৰ পুৰণি গতি-প্ৰবৃত্তিকো স্বীকাৰ কৰোঁ।
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Even when one turns away from sense-objects and seeks the highest realization (ātmanaḥ gati), the mind remains restless and habit-driven. The teaching is to recognize this instability without falling into either attachment or aversion, and to continue disciplined inner practice—observing, training, and redirecting the mind toward the Self.
A Brahmin speaker describes his inner state: he is engaged in the quest for the supreme Self while simultaneously dealing with a clever, wandering mind that keeps inclining toward ‘dwelling’ in worldly life. He frames this as a lived tension of spiritual pursuit—neither indulgence nor hatred, but ongoing practice amid mental fluctuation.