Shloka 17
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
प्राप्ते प्रजाविसग्े वै सप्तमे पद्मसम्भवे । नारायणो महायोगी शुभाशुभविवर्जित:
prāpte prajāvisarge vai saptame padmasambhave | nārāyaṇo mahāyogī śubhāśubhavivarjitaḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে— যেতিয়া প্ৰজাসৃষ্টিৰ সময় উপস্থিত হ’ল—পদ্মসম্ভৱ ব্ৰহ্মাৰ সপ্তম প্ৰাকট্যত—তেতিয়া শুভ-অশুভবিবৰ্জিত মহাযোগী নাৰায়ণে নিজৰ নাভিপদ্মৰ পৰা প্ৰথমে ব্ৰহ্মাক উৎপন্ন কৰিলে। ব্ৰহ্মা প্ৰকাশিত হোৱাৰ পিছত প্ৰভুৱে তেওঁক আগলৈ ক’লে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents Nārāyaṇa as transcending moral dualities (śubha/āśubha) and as the primordial source of creation, implying that the supreme reality stands beyond merit and demerit while still initiating cosmic order.
At the onset of a creation cycle, Nārāyaṇa manifests Brahmā (the Lotus-born) from the navel-lotus; once Brahmā appears, Nārāyaṇa begins to instruct him, setting the stage for the subsequent account.