Shloka 37
Prāyaścitta and Contextual Non-Culpability (प्रायश्चित्त-निमित्त-अदोषवाद)
सावित्रीमप्यधीयीत शुचौ देशे मिताशन: । अहिंसो मन्दको<जल्पो मुच्यते सर्वकिल्बिषै:,जो पवित्र स्थानमें मिताहारी हो हिंसाका सर्वथा त्याग करके राग-द्वेष, मान-अपमान आदिसे शून्य हो मौनभावसे गायत्रीमन्त्रका जप करता है, वह सब पापोंसे मुक्त हो जाता है
sāvitrīm apy adhīyīta śucau deśe mitāśanaḥ | ahiṃso mandako jalpo mucyate sarvakilbiṣaiḥ ||
ব্যাসে ক’লে—সাৱিত্ৰী (গায়ত্ৰী) মন্ত্ৰো অধ্যয়ন কৰি জপ কৰা উচিত। যি শুচি স্থানত মিতাহাৰী হৈ, হিংসা সম্পূৰ্ণ ত্যাগ কৰি, সংযত আৰু মৃদু বাক্যৰে জপ কৰে, সি সকলো পাপকলুষৰ পৰা মুক্ত হয়।
व्यास उवाच
Educational Q&A
Sacred recitation (Sāvitrī/Gāyatrī) bears fruit when supported by ethical self-discipline: purity of place, moderation in food, complete non-violence, and restrained speech. Such integrated practice leads to purification and release from sin.
In the didactic setting of Śānti Parva, Vyāsa instructs on a practical means of purification: the disciplined study/japa of the Sāvitrī mantra, framed as an ethical regimen rather than mere ritual.