Shloka 33
Prāyaścitta and Contextual Non-Culpability (प्रायश्चित्त-निमित्त-अदोषवाद)
विद्यादेवंविधेनैषां गुरुलाघवनिश्चयम्
vidyād evaṃvidhenaiṣāṃ guru-lāghava-niścayam | paśu-pakṣiṇāṃ vadhaṃ kṛtvā bahūn anyān vṛkṣān ucchedya ca pāpa-yuktaḥ puruṣaḥ śuddhy-artham trīn ahāni trīṇi rātrīḥ kevalaṃ vāyuṃ pītvā tiṣṭhet, svaṃ pāpa-karma ca lokeṣu prakāśayet ||
ব্যাসে ক’লে—এইদৰে এই পাপসমূহৰ গুৰুত্ব আৰু লঘুত্ব নিৰ্ণয় কৰা উচিত। যি মানুহে পশু-পক্ষী বধ কৰি আৰু আন বহু গছ কাটি পাপে কলুষিত হৈছে, সি শুদ্ধিৰ বাবে তিনিদিন তিনিৰাত কেৱল বায়ুকেই আহাৰ কৰি থাকিব আৰু নিজৰ পাপকর্ম জনসমক্ষে প্ৰকাশ কৰিব।
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches proportional ethical judgment (assessing the gravity of sins) and prescribes atonement that combines austerity (a three-day fast described as ‘drinking only air’) with moral accountability through public disclosure of wrongdoing.
Vyāsa is explaining a rule of expiation: if a person has incurred sin by killing animals/birds and by cutting down many trees, he should undertake a severe three-day-and-night austerity and confess the act openly to others as part of purification.