Shloka 47
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
जहौ निद्रामथ तदा वेदकार्यार्थमुद्यत: । ब्रह्माजीके इस प्रकार स्तुति करनेपर सब ओर मुखवाले सबके अन्तर्यामी आत्मा भगवानने उसी क्षण निद्रा त्याग दी और वे वेदोंकी रक्षा करनेके लिये उद्यत हो गये || ४६३ || ऐश्वर्येण प्रयोगेण द्वितीयां तनुमास्थित:
jahau nidrām atha tadā vedakāryārtham udyataḥ | aiśvaryeṇa prayogeṇa dvitīyāṃ tanum āsthitaḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—তেতিয়াই সেই ক্ষণতে ভগৱানে নিদ্ৰা ত্যাগ কৰি বেদকাৰ্যৰ বাবে দৃঢ় সংকল্পে উঠিল। নিজ ঐশ্বৰ্য-যোগৰ বলত তেওঁ চন্দ্ৰসম কান্তিময় দ্বিতীয় দেহ ধাৰণ কৰিলে। সুন্দৰ নাসিকাযুক্ত সেই ৰূপে তেওঁ অশ্বসদৃশ গ্ৰীৱা আৰু মুখ ধৰি স্থিত হ’ল; তেওঁৰ সেই শুদ্ধ মুখেই সমগ্ৰ বেদৰ আলয় হৈ উঠিল।
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Sacred knowledge (the Vedas) is portrayed as a pillar of dharma and cosmic order; divine power is shown as being directed toward protection and preservation of that knowledge, emphasizing responsibility and guardianship rather than mere display of might.
After being praised (as indicated by the surrounding prose), the Lord immediately gives up sleep, becomes intent on the task related to safeguarding the Vedas, and—through His aiśvarya—assumes a second, radiant form described with a horse-like face/neck, whose pure mouth is said to be the repository of the Vedas.