यो द्विष्याद् विबुधश्रेष्ठ देवं नारायणं हरिम् । जो देवश्रेष्ठ भगवान् नारायण हरिसे द्वेष करता है, उसके पितर सदाके लिये नरकमें डूब जाते हैं
yo dviṣyād vibudhaśreṣṭha devaṃ nārāyaṇaṃ harim |
বৈশম্পায়নে ক’লে—হে বিদ্বৎশ্ৰেষ্ঠ! যি দেবশ্ৰেষ্ঠ ভগৱান নাৰায়ণ হৰিৰ প্ৰতি দ্বেষ কৰে, তাৰ পিতৃগণ সদাকাল নৰকত নিমজ্জিত হয়—এমনেই কোৱা হয়।
वैशम्पायन उवाच
The verse warns that hostility toward the supreme deity (Nārāyaṇa/Hari) is a grave ethical and spiritual fault, portrayed as bringing severe consequences not only to the individual but also to one’s ancestral line.
In Vaiśampāyana’s discourse within Śānti Parva, a doctrinal warning is given: hatred toward Nārāyaṇa (Hari) is condemned, and its consequence is stated in stark terms involving the fate of one’s ancestors.