Shloka 4
तस्मिन्नेवा श्रमे रम्ये तेपतुस्तप उत्तमम् | तत्पश्चात् वे विख्यात तपस्वी नर-नारायण ऋषि भी पुनः उसी रमणीय आश्रममें रहते हुए उत्तम तपस्यामें संलग्न हो गये ।। ३ $ ।। त्वमप्यमितविक्रान्त: पाण्डवानां कुलोद्वह:
tasminn eva śrame ramye tepuḥ tapa uttamam | tatpaścāt tu vikhyātau tapasvī nara-nārāyaṇau ṛṣī punar api tasmin ramye āśrame vasantaḥ uttama-tapasyāṃ saṃlagnau babhūvatuḥ || tvam api amita-vikrāntaḥ pāṇḍavānāṃ kulodvahaḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—সেই মনোৰম আশ্ৰমতেই তেওঁলোকে উত্তম তপস্যা কৰিলে। তাৰ পাছত খ্যাত তপস্বী নৰ-নাৰায়ণ মুনিদ্বয়ো সেই সুন্দৰ আশ্ৰমত বাস কৰি পুনৰ পৰম তপস্যাত নিমগ্ন হ’ল। আৰু তুমিও, অমিত বিক্ৰমশালী, পাণ্ডৱকুলৰ ধ্বজস্বৰূপ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates tapas (disciplined austerity) as a supreme means of ethical and spiritual refinement, and links personal excellence to responsibility—one who is powerful should also be a sustainer of dharmic lineage and conduct.
Vaiśampāyana describes Nara and Nārāyaṇa returning to a beautiful hermitage and resuming intense austerities; the address then turns to a listener praised as a mighty bearer of the Pāṇḍava family line.