Shloka 113
Atithi-prāpti and the Brāhmaṇa’s Deliberation on Triadic Dharma (अतिथिप्राप्तिः धर्मत्रयविचारश्च)
यश्चेदं शृणुयान्नित्यं यश्नैनं परिकीर्तयेत् । नमो भगवते कृत्वा समाहितमतिर्नर:
yaś cedaṃ śṛṇuyān nityaṃ yaś cainaṃ parikīrtayet | namo bhagavate kṛtvā samāhitamatir naraḥ |
বৈশম্পায়নে ক’লে—যি নিত্যে এই বচন শ্ৰৱণ কৰে আৰু যি ভগৱানক নমস্কাৰ কৰি একাগ্ৰচিত্তে ইয়াৰ পাঠ বা কীৰ্তন কৰে, সি জ্ঞানী, বলৱান, সুদৰ্শন আৰু নিৰোগী হয়। ৰোগী ৰোগৰ পৰা মুক্ত হয়, আৰু বন্ধনত আবদ্ধ ব্যক্তি বন্ধনৰ পৰা মুক্ত হয়।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Regular listening and recitation of a sacred teaching, performed with reverence to Bhagavān and a concentrated mind, is presented as a dharmic discipline that cultivates virtues (wisdom, strength, excellence) and alleviates suffering (freedom from illness and bondage).
Vaiśampāyana is describing the promised fruits (phalaśruti) of hearing and proclaiming the preceding discourse: the listener/reciter, after offering salutation to the Lord and focusing the mind, gains well-being and release from afflictions.